Wydarzenia, które wstrząsnęły Kenią i stały się głównym tematem relacji w międzynarodowych mediach, zostaną z pewnością w pamięci wielu na długi czas.

Kenia, kraj, który stał się niemal modelem demokracji w Afryce, w przeciągu kilku dni między Bożym Narodzeniem, a Uroczystością Trzech Króli, przerodził się w anarchię i chaos. A wszystko to za sprawą wyborów prezydenckich i parlamentarnych. Już od miesięcy kampania polityczna przybierała na sile, nierzadko doprowadzała do "wrzątku". Już wtedy było niemal jasne, że społeczeństwo zostało podzielone na dwie połowy: jedna po stronie rządu, a druga po stronie opozycji. Pojawiały się komentarze i analizy, jak to będzie po wyborach, czy uda się zjednoczyć zwaśnione strony i czy jedna połowa zaakceptuje drugą. Zamiast przygotować społeczeństwo na "następny dzień", do samego końca walka o najwyższą pozycję przybierała na sile, często przy użyciu komentarzy nafaszerowanych nienawiścią do drugiej strony. Posłużono się również przynależnością etniczną. Ten temat istniał już od dawna i do dziś nadal jest wrażliwy, gdyż w przeszłości sprawa ta kosztowała przelaną i niewinną krew. Przyszły Święta. Usłyszeć w radio czy telewizji kolędę zakrawało na cud. Tylko i wyłącznie polityka. Kenijczycy generalnie są pokojowo nastawieni do życia. Gdy nadszedł dzień wyborów (27.12.2007) z takim też nastawieniem poszli do urn, by wybrać nowe władze. A potem czekanie na rezultat. Im dłużej czekano, tym cierpliwość w narodzie była coraz słabsza. No i nadszedł ostatecznie werdykt, który spowodował, że jeden zapomniał o drugim, że wcześniej byli dla siebie ludźmi. Rozczarowanie jednej grupy, radość drugiej. A potem została już tylko wojna. Ulżenie rozczarowaniu. Palone sklepy, rabunki, zabijanie, bezprawie – wszystko to w imię rozczarowania. Żeby jednak owe rozczarowanie było bardziej wyrafinowane, zorganizowane grupy bojówkarzy zdecydowały wyeliminować mniejszość etniczną, czyli ludzi, którzy od dawna mieszkali u siebie, ale nie na swoim. Podżegani przez "grube ryby" z wysokich stołków, opłaceni i pod wpływem alkoholu czy narkotyków, szli naprzód i nie patrzyli na nic. Jeden był tylko cel - wyeliminować i pozabijać niewygodnych. (Gdy już się uspokoiło, jeden starszy człowiek opowiedział mi, że podczas kampanii wyborczej kandydat na stołek posłużył się lokalnym przykładem rolnika, który wyrywa chwast “w swahili – kwekwe”- z kukurydzy, dając do zrozumienia, że kukurydza to jedna duża grupa etniczna, a kwekwe to jest to, co trzeba usunąć). W ten sposób zginęli ludzie w płonącym kościele, gdzie szukali schronienia, zginęli inni w różnych częściach Kenii. Spalono ich domy, okradziono z wszystkiego i zmuszono do wyjazdu w inne miejsce. W efekcie około 500 ludzi straciło życie, a dziesiątki tysięcy dach nad głową. Dla przykładu z samego miasta Eldoret i okolic wyjechało juz około 120 tysięcy. Większość z nich nie ma zamiaru wracać. Brutalność i nienawiść była wielka. Do dziś można to nawet usłyszeć, gdy jeden z drugim rozmawia przez telefon.

To był Wielki Piątek, a nie Boże Narodzenie, mawiają niektórzy. Ale po nim jest też Niedziela Zmartwychwstania, na którą wszyscy czekamy. Jednak życie musi wrócić do normalności. Już dziś pojawiają się w mediach wypowiedzi młodych ludzi, gdzie będziemy pracować, gdzie zdobędziemy chleb? Nasze miejsca pracy i sklepy są popalone. Szkoda, że ci sami ludzie nie postawili sobie tego samego pytania, zanim wrzucili butelkę z palącą się benzyną przez rozbitą szybę w oknie kościoła. Ich rozumienie demokracji nie zdało egzaminu. Potrzeba będzie sporo czasu, by się jej od początku nauczyć. Ich demokracja padła. Wydaje się, że z wszystkim koniec. Może i prawda. Ale pozostaje nadzieja z afrykańskiego powiedzenia: „Jutro też słońce wstanie”.

o. Stanisław Róż SVD