Droga narodzin mojego powołania wiodła mnie przez cztery bartoszyckie kościoły. Bramę do łaski wiary otworzył mi chrzest, który otrzymałem w kościele farnym p.w. Jana Ewangelisty. Pierwszą swoją komunię świętą przyjąłem w kościele p.w. Jana Chrzciciela. Tu też jako dziesięcioletni chłopiec służyłem jako ministrant. Kiedy na moim osiedlu powstała nowa parafia p.w. św. brata Alberta Chmielowskiego, razem z kolegami zgłosiliśmy się do nowego księdza jako ministranci. Od tamtej pory chętnie chodziłem do kościoła i spędzałem tam dużo czasu. Wielki wpływ na to miała postawa księdza, który miał dar zjednywani obok siebie dzieci i młodzieży. Po przyjęciu sakramentu bierzmowania moja więź z parafią urwała się, na skutek zmiany miejsca zamieszkania. Ze zmianą adresu zamieszkania, nastąpiła również zmiana szkoły.

W liceum spotkałem pewną siostrę zakonną, która zaproponował mi wyjazd do Częstochowy. Przed obrazem Matki Bożej Częstochowskiej obudziło się we mnie serce, które zawsze skrycie nosiło i modliło się do osoby Maryi. Wizyta w Częstochowie miała swoje niedalekie konsekwencje.

W tym okresie moi rodzice przynależeli do parafii p.w. św. Brunona z Kwenfurtu. Z tego miejsca wyszło moje powołanie kapłańsko-misyjne. Od misjonarza Prus - św. Brunona trafiłem do misyjnego Zgromadzenia Księży Werbistów. Małym zadziwieniem jest dla mnie to, że rok moich świeceń kapłańskich przeplata się z rocznicą 1000-lecia śmierci patrona mojej parafii, św. Brunona. Ktoś mógłby to określić jako zbieg okoliczności albo przypadek.

Obecnie kiedy spoglądam na historię swojego życia przez pryzmat wiary, to wystarczająco mam argumentów, aby powiedzieć, że scenariusz do mojego życia piszę wyraźnie ręka Pana Boga. A ja chciałbym zagrać jak najlepiej rolę jaką dał mi Bóg, czyli być dobrym człowiekiem i świętym kapłanem.