Święty Józef Freinademetz urodził się w 1852 roku w góralskiej wiosce Oies w Alpach. Życie było tam bardzo proste, wpisane w rytm codziennych modlitw. Mały Józef nie był cudownym dzieckiem, ale był bardzo zdolny i pilny. Nadawał się do dalszej nauki, lecz nie było to proste. Uczyć można się było jedynie w mieście, co było kosztowne. Pomimo trudów, problem ten został rozwiązany. W trakcie nauki Józef zaczął marzyć o pracy misyjnej.
W 1875 roku przyjął święcenia kapłańskie, po czym rozpoczął pracę jako wikary na parafii. Myśl o misjach nie dawała mu jednak spokoju. O jego dalszym życiu zadecydowało spotkanie z o. Arnoldem Janssenem, który akurat znajdował się w trakcie podróży do Rzymu. Józef otrzymał od swojego biskupa pozwolenie na opuszczenie macierzystej diecezji w celu udania się do pracy misyjnej.
Józef Freinademetz był pierwszym misjonarzem wysłanym na misje przez św. Arnolda. Krajem, w którym miał pracować były Chiny. Na zawsze opuścił Europę, nigdy nie wrócił do swojego domu.
Józef stał się Chińczykiem dla Chińczyków. Ale nie było to proste. Był to raczej długi proces. Uczył się języka chińskiego, ubierał się na sposób chiński. Musiało jednak upłynąć trochę czasu, by mógł myśleć jak Chińczycy. Józef spodziewał się, że oni przyjmą go z otwartymi rękami, że będzie poważany jako kapłan Boga – tak, jak to było w rodzinnych stronach. Niestety, zachowanie Chińczyków sprawiało mu wiele przykrości: był wyzywany od diabła, rzucano w niego kamieniami. Czuł się rozczarowany. Z kolei on sam nie miał uznania dla religijnych przekonań Chińczyków. Uważał, że ofiary składają diabłu, którego miłują bardziej, niż Boga.
Z biegiem czasu Józef uczył się coraz lepiej rozumieć i szanować Chińczyków, tak, że pewnego dnia powiedział: „I w niebie nie chciałbym być nikim innym, jak tylko Chińczykiem.” Z ożywieniem opowiadał nowym misjonarzom o zaletach Chińczyków, burząc dotychczasowe uprzedzenia. W listach do domu pisał: „Kocham Chiny i Chińczyków i jestem gotów umrzeć dla nich.” Bardzo ofiarnie odwiedzał wioski, miasteczka, zakładał wspólnoty, przygotowywał do Chrztu Świętego, głosił rekolekcje, powołał do istnienia seminarium, założył drukarnię, przygotowywał katechetów, opracowywał podręczniki.
Jego poświęcenie nie uchroniło go jednak przed złym traktowaniem. Był wleczony za końmi, bity; jego stacja była obrabowywana, niszczona. Józef cierpliwie odbudowywał zniszczenia materialne oraz dalej z miłością nauczał o kochającym Bogu.
Zmarł 28 stycznia 1908 roku wyczerpany tyfusem. Gdy rozpoczynał swoją pracę misyjną, zastał na swoim terenie 158 katolików. W momencie śmierci – było ich 135 000. Święty Józef poświęcił całe swoje życie głoszenie Dobrej Nowiny. On podarował Chińczykom Chrystusa, zaś oni ubogacili Józefa bogactwem swojej pięknej kultury.